首页 → 唐 → 诗 → 古风 二十七

《古风 二十七》

唐 · 李白 · 诗

燕赵有秀色,绮楼青云端。

眉目艳皎月,一笑倾城欢。

常恐碧草晚,坐泣秋风寒。

纤手怨玉琴,清晨起长叹。

焉得偶君子,共乘双飞鸾。

相关推荐